Φουντουκιά Καλλιέργεια


foyntoykia
Η φουντουκιά άρχίζει την παραγωγή της όταν γίνει 3-4 ετών. Φτάνει στη μέγιστη παραγωγή στα 8-12 έτη και μπορεί να είναι παραγωγική μέχρι τα 50 χρόνια. Η παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 120 κιλά ξηρού καρπού ανά δεκάριο το χρόνο. Όταν η φουντουκιά ανανεώνεται κανονικά μπορεί να ζήσει μέχρι και τα 600 χρόνια.

Ποικιλίες της Φουντουκιάς:
Ennis
Με επικονιάστριες τις Butler και Daviana
Ήμερη φουντουκιά ή λεπτοκαρυά
Η λεπτοκαρυά είναι μικρό δέντρο που δεν ξεπερνά σε ύψος τα 6 μέτρα, τα φύλλα της είναι στρογγυλά με μυτερές άκρες και ο καρπός της σκεπάζεται από ένα κυπελλοειδές περικάρπιο με οδοντωτά χείλη.
Tonda di Giffoni, Campanica, Fertile de Coutard, Segorbe και Negretta
Ποικιλίες για καλλιέργεια της φουντουκιάς υπό μορφή μονόκορμων δένδρων.
Εδαφοκλιματικές απαιτήσεις της φουντουκιάς
Kλίμα
Η φουντουκιά είναι φυτό των εύκρατων περιοχών. Προτιμά κυρίως δροσερές τοποθεσίες με σχετικά ψηλή υγρασία. εάν η θερμοκρασία του χειμώνα πέφτει κάτω από -7 βαθμούς η καλλιέργεια της φουντουκιάς για καρπό είναι αντιοικονομική λόγω καταστροφής των ανθέων. Το δέντρο όμως μπορεί να αντέξει σε θερμοκρασίες μέχρι και -25 βαθμούς.
Έδαφος
Η φουντουκιά ευδοκιμεί σε εδάφη ελαφριάς έως μέσης σύστασης που να στραγγίζονται εύκολα και με ελαφριά όξινη έως ουδέτερη αντίδραση (ph 5,5 -7,0). Όταν το ph του εδάφους είναι κάτω από 5,5 αυτό πρέπει να ανέλθει στο 6,5 με προσθήκη ασβέστη για καλύτερη ανάπτυξη του φυτού.
Σχετικά με Νέες φυτεύσεις
foyntoyki
Ο κύριος τρόπος πολλαπλασιασμού της φουντουκιάς είναι με παραφυάδες. Οι παραφυάδες αφαιρούνται και μεταφυτεύονται στην οριστική θέση τους. για καλύτερη ριζοβολία παραχώνονται στη βάση τους. Με καταβολάδες όμοια με το αμπέλι μπορεί να γίνει ο πολλαπλασιασμός. Με το σπόρο τα δέντρα αργούν να καρποφορήσουν (8-10 χρόνια) και δεν αποδίδουν την ποικιλία από την οποία λαμβάνουμε το σπόρο διότι η φουντουκιά είναι αυτόστειρο φυτό. Μπορεί όμως να πολλαπλασιασθεί και με εμβολισμό, που είναι δύσκολος τρόπος και θα πρέπει να γίνεται σε περίοδο κατά την οποία το φυτό από το οποίο λαμβάνουμε το εμβόλιο όσο και το υποκείμενο να βρίσκονται σε πλήρη λήθαργο.
Η φύτευση της φουντουκιάς, όταν θέλουμε να εγκαταστήσουμε νέο φουντουκώνα, γίνεται σε αποστάσεις 7Χ6m. Επειδή η φουντουκιά είναι αυτόστειρο φυτό, κατά τη φύτευση πρέπει να ληφθεί πρόνοια ώστε να φυτεύεται και δεύτερη ποικιλία/είδος για επικονίαση. Η αναλογία επικονιαστή προς κύρια ποικιλία είναι 1:8. Συνήθως φυτεύονται 4 δενδρύλλια κατά θέση. Μετά την εγκατάσταση των δενδρυλλίων και την έναρξη της έκφυσης των παραφυάδων διατηρούνται 5-7 βλαστοί. με κατάλληλους όμως χειρισμούς μπορεί να διατηρηθεί ένας μόνο βλαστός έτσι ώστε να έχουμε φυτείες με δενδρώδη μορφή. Για φυτείες με δενδρώδη μορφή μπορεί επίσης να χρησιμοποιούνται εμβολιασμένα δενδρύλλια με υποκείμενο το είδος Corylus colurna, το οποίο δεν παράγει παραφυάδες.
Καλλιεργητικές περιποιήσεις της φουντουκιάς.
Άρδευση
Σε περιοχές όπου η βροχόπτωση ανέρχεται πάνω από 700 χιλιοστά και είναι κανονικά κατανεμημένη κατά τη διάρκεια της βλαστικής περιόδου η φουντουκιά δε χρειάζεται άρδευση. κατά τη διάρκεια όμως παρατεταμένων ξηρών περιόδων η άρδευση βοηθά στην επίτευξη καλύτερης ποιότητας καρπών. Δεν είναι όμως σπάνιες περιπτώσεις που ακόμη που η φουντουκιά καλλιεργείται τελείως ξερική με ικανοποιητικά αποτελέσματα όσον αφορά την παραγωγή.
Λίπανση
Από έρευνες που έγιναν έχει βρεθεί ότι από ένα δεκάριο με φουντουκιές και για μια παραγωγή 120 κιλών περίπου ανά δεκάριο, αφαιρούνται από το έδαφος 1,9 κιλά άζωτο, 0,9 κιλά φώσφορος, 1,2 κιλά κάλιο και 1,6 κιλά ασβέστιο. Οι ποσότητες αυτές θα πρέπει να προστίθενται στο έδαφος με την κατάλληλη λίπανση. Μια ορθολογική λίπανση θα πρέπει να βασίζεται σε ανάλυση εδάφους και φύλλων. επειδή όμως τούτο είναι δύσκολο, μια καλή λίπανση για τη φουντουκιά μπορεί να θεωρηθεί η εφαρμογή 400 γρ Ν ανά δέντρο το χρόνο, 400 γρ P ανά δέντρο κάθε δύο ή τρία χρόνια και 800-1000γρ Κ ανά δέντρο κάθε δύο χρόνια. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην προσθήκη αζώτου και του καλίου διότι υψηλές ποσότητες αζώτου αυξάνουν το πάχος του κελύφους και μειώνουν το μέγεθος της ψίχας. Επίσης κανονική προσθήκη καλίου ελαττώνει το ποσοστό των άδειων καρπών. Από τα μικροστοιχεία ιδιαίτερη σημασία θα πρέπει να δοθεί στην επάρκεια σιδήρου και βορίου. Μάλιστα η έλλειψη βορίου έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη αναλογία των φουντουκιών χωρίς σπέρμα.

αναλυτικά

Ροδιά καλλιέργεια

ροδιά
Η ροδιά είναι ένα φυτό που φύεται στη χώρα μας από την αρχαιότητα ενώ τα τελευταία χρόνια άρχισε να καλλιεργείται συστηματικά.

Η ροδιά προέρχεται από την νοτιοδυτική Ασία και μεταφέρθηκε κατά την αρχαιότητα στο μεσογειακό χώρο. Η ροδιά είναι ένα είδος που προσαρμόζεται πολύ καλά στο μεσογειακό κλίμα. Μπορεί να αξιοποιήσει περιθωριακά και υποβαθμισμένα εδάφη αλλά και να χρησιμοποιήσει για την άρδευση της υφάλμυρα νερά.
Το φρούτο αυτό, έχει περιβληθεί με συμβολισμούς που αφορούν τη γονιμότητα, τη ζωή αλλά και το θάνατο.
Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΡΟΔΙΑΣ
Μέχρι τα τελευταία χρόνια η ροδιά ήταν σχεδόν στο περιθώριο του ενδιαφέροντος των καταναλωτών αλλά και των παραγωγών στις διάφορες χώρες του κόσμου. Το 2004 όμως στις ΗΠΑ, έγινε η μεγάλη στροφή στην προτίμηση του καταναλωτικού κοινού. Η αλλαγή αυτή ξεκίνησε με μία μεγάλη ενημερωτική καμπάνια, που είχε σαν στόχο την ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού, για τις φαρμακευτικές ιδιότητες του χυμού της ροδιάς. Το έτος αυτό, ονομάσθηκε «έτος του χυμού της ροδιάς». Η μεγάλη αυτή δημοσιότητα, έστρεψε το κοινό προς την κατεύθυνση της κατανάλωσης προϊόντων της ροδιάς, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος σήμερα στις ΗΠΑ για αδυναμία κάλυψης της ζήτησης.
Τα άνθη της ροδιάς
άνθη ροδιάς
Με βάση την παραγωγή της ροδιάς σήμερα παράγονται 475 διαφορετικά προϊόντα (τρόφιμα, ποτά, φαρμακευτικά προϊόντα, καλλυντικά, κλπ). Μπορεί να βρει κανείς στην αμερικανική αγορά σήμερα, ποικίλα προϊόντα όπως: χυμούς ροδιών, μίγματα χυμών, ένα νέο είδος σαλαμιού από κοτόπουλο και ρόδια. Επίσης κυκλοφορεί ένα νέο είδος μαρτίνι με βάση το χυμό της ροδιάς.
Πέραν των φρέσκων καρπών που μπορεί να βρει κανείς στην αγορά, βρίσκει επίσης, χυμούς ή το συμπύκνωμα του χυμού αλλά και πολλά άλλα προϊόντα, όπως είναι γαλακτούχα ποτά, αναψυκτικά, αλκοολούχα ποτά, επιδόρπια, ένα γνωστό σιρόπι (γρεναδίνη). Επίσης βρίσκονται στο εμπόριο αποξηραμένοι σπόροι ροδιού (ολόκληροι ή σε σκόνη) οι οποίοι χρησιμοποιούνται πολύ στην κουζίνα των Ινδιών. Τέλος υπάρχουν και διάφορα άλλα προϊόντα, όπως ξύδι από ρόδι, σάλτσες ροδιού κλπ.

Η ροδιά όμως πέραν της μεγάλης φήμης που απέκτησε σαν υπέροχο συστατικό της διατροφής, κίνησε και το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας, λόγω των σπουδαίων φαρμακευτικών ιδιοτήτων που έχουν τα ρόδια στην πρόληψη πολλών ασθενειών.

Τα τελευταία χρόνια, άρχισε να αναπτύσσεται η καλλιέργεια της ροδιάς στην Ελλάδα με γρήγορους ρυθμούς κυρίως στα πλαίσια της συμβολαιακής γεωργίας από εταιρείες που παράγουν χυμούς ροδιού.

Στον νομό Αργολίδας και συγκεκριμένα στην περιοχή της Ερμιόνης παράγονται κυρίως για επιτραπέζια χρήση. Τα τελευταία χρόνια σε πολλούς νομούς της Ελλάδας (Αργολίδας, Ηλείας, Λακωνίας, Μεσσηνίας, Πέλλας, Ξάνθης, Λάρισας, Σερρών, Κιλκίς, Καβάλας, κλπ) έγιναν αρκετές φυτεύσεις νέων φυτειών ροδιάς, κυρίως της ποικιλίας Wonderful που είναι κατάλληλη για παραγωγή χυμών. Οι φυτεύσεις αυτές γίνονται με το σύστημα της συμβολαιακής γεωργίας.

Η ελληνική αγορά είναι ελλειμματική όσον αφορά τα ρόδια και για το λόγο αυτό κάθε χρόνο γίνονται εισαγωγές. Οι κυριότερες χώρες από τις οποίες γίνονται οι εισαγωγές είναι η Τουρκία, το Ιράν, η Ινδία, η Αίγυπτος, το Ισραήλ. Οι εισαγόμενες ποσότητες ροδιών αφορούν κυρίως ρόδια ξινών και γλυκόξινων ποικιλιών και οι οποίες κυρίως, χρησιμοποιούνται στην παραγωγή χυμών. Πέραν όμως των ροδιών, στη χώρα μας εισάγονται και πολλά άλλα προϊόντα διατροφής, όπως είναι χυμοί, ποτά, αναψυκτικά, γιαούρτια, παγωτά, μαρμελάδες κλπ αλλά και καλλυντικά και συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν συστατικά των ροδιών.
ΟΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΟΔΙΑΣ
Τα ρόδια καταναλώνονται κατά προτίμηση νωπά ή σαν αναψυκτικός χυμός ή σαν σιρόπι ροδιού (γρεναδίνη) ή σαν αλκοολούχα ποτά που παράγονται μετά από μεταποίηση. Επίσης τα ρόδια χρησιμοποιούνται στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική.

Τα ρόδια ανάλογα με το ποσοστό σακχάρων που περιέχουν κατατάσσονται σε δύο μεγάλες ομάδες:
  • Τα ρόδια που περιέχουν γλυκούς σπόρους και τα οποία καταναλώνονται σαν επιτραπέζιοι καρποί.
  • Τα ρόδια που περιέχουν γλυκόξινους σπόρους. Τα ρόδια αυτά χρησιμοποιούνται στη μεταποίηση με σκοπό την παραγωγή χυμών ή γρεναδίνης ή αλκοολούχων ποτών.
  • Η ροδιά ορισμένων γενοτύπων, χρησιμοποιείται και σαν καλλωπιστικό φυτό.

    Μερικά μέρη του φυτού της ροδιάς χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία για την επεξεργασία των δερμάτων λόγω της αυξημένης περιεκτικότητας των σε τανίνη. Ο φλοιός του καρπού, είναι και φαρμακευτικός, και βαφικός για τη βαφή μάλλινων και μεταξωτών νημάτων. Η πούλπα των καρπών της ροδιάς χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή ιατρική πολλών λαών της Μεσογείου.

    Τα άνθη της είναι φαρμακευτικά και ο φλοιός της ρίζας χρησιμοποιείται από την παραδοσιακή ιατρική, εναντίον της ταινίας.

    Οι ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες των καρπών της ροδιάς, τους καθιστούν βασικούς παράγοντες της βιομηχανίας φαρμάκων και της βιομηχανίας παραγωγής καλλυντικών κυρίως για την παραγωγή προϊόντων που αφορούν τη φροντίδα του δέρματος των ανθρώπων, αλλά και προϊόντων προστασίας του δέρματος από τον καρκίνο.
    ΒΟΤΑΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ
    H ροδιά (Punica granatum) ανήκει στην οικογένεια των Punicacee και στο γένος Punica.

    Τα άνθη της ροδιάς ανάλογα με το μήκος του στύλου που αναπτύσσουν, διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, τα μακρόστυλα (γόνιμα) και τα βραχύστυλα άνθη (άγονα):

    Το χρώμα τους ποικίλει, από το βαθύ ερυθρό, μέχρι μερικές φορές το κίτρινο ή το λευκό. Ο αριθμός των άγονων ανθέων υπερέχει κατά πολύ από τα γόνιμα. Ο καρπός της ροδιάς είναι ράγα, η οποία συνήθως έχει το μέγεθος πορτοκαλιού ή είναι ακόμη πιο ογκώδης. Το μέσο βάρος των καρπών της ροδιάς είναι 200-400 gr.
  • Ο καρπός της ροδιάς
    ροδια
    Κάθε καρπός μπορεί να φέρει 660-670 σπέρματα κατά μέσο όρο, ενώ υπάρχουν καρποί που φθάνουν μέχρι τα 800 σπέρματα και βάρος καρπού μέχρι ένα κιλό. Οι καρποί που παράγονται από τα πρώιμα άνθη παρουσιάζουν μεγαλύτερο μέγεθος κατά την ωρίμανση. Η ροδιά μπορεί να μπει σε καρποφορία από το 3ο ή το 4ο έτος μετά την εγκατάσταση της, ενώ σε πλήρη παραγωγή φθάνει μετά το 7ο-8ο έτος. Κατά την πλήρη παραγωγή της αποδίδει 2,5-3,0 τόνους /στρέμμα εμπορεύσιμο ρόδι και σε μερικές περιπτώσεις μεγαλύτερη. Η ωρίμανση των καρπών της ροδιάς γίνεται την περίοδο Σεπτεμβρίου , Οκτωβρίου ανάλογα με την ποικιλία.
    Οι ποικιλίες της ροδιάς
    Υπάρχουν πάρα πολλές ποικιλίες ροδιάς. Οι ποικιλίες της ροδιάς ανάλογα με ορισμένα κριτήρια διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες.

    Οι ποικιλίες της ροδιάς, ανάλογα με την περιεκτικότητα του χυμού τους σε οξέα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες.
    • Γλυκές ποικιλίες
    • Ημίγλυκες ποικιλίες
    • Ξινές ποικιλίες
    Ένας άλλος τρόπος διάκρισης των ροδιών, είναι σύμφωνα με τον τόπο προελεύσεως τους. Στην Ελλάδα οι καλλιεργούμενες ποικιλίες, φέρονται πολλές φορές στην αγορά με το όνομα του τόπου προελεύσεως χωρίς να γίνεται άλλη διάκριση.

    Η ποικιλία που τα τελευταία χρόνια καλλιεργείται εντατικά στη χώρα μας είναι η αμερικανική ποικιλία Wonderfull. Η ποικιλία αυτή είναι η πιο γνωστή ποικιλία ροδιάς παγκοσμίως.
    Η επιλογή της τοποθεσίας εγκατάστασης της φυτείας
    φυτεία ροδιές
    Το κλίμα που ταιριάζει περισσότερο στην καλλιέργεια της ροδιάς είναι το υποτροπικό. Η ροδιά ευδοκιμεί σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από μακρύ, θερμό και ξηρό καλοκαίρι.

    Η ροδιά μπορεί να επιτύχει πολύ καλές παραγωγές εφόσον στις περιοχές αυτές η θερμοκρασία κατά τη διάρκεια του έτους δεν πέφτει κάτω από τους -12Cο. Η ροδιά παρουσιάζει μεγαλύτερη αντοχή στο ψύχος από εκείνο της ελιάς και των εσπεριδοειδών, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του λήθαργου των οφθαλμών. Πρέπει κανείς να αποφύγει περιοχές που επικρατούν παγετοί ανοίξεως.

    Η ροδιά δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις όσον αφορά τις ιδιότητες και τον τύπο του εδάφους. Εν τούτοις δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα σε εδάφη που είναι: βαθιά, στραγγιζόμενα, μέσης συστάσεως τα οποία έχουν ικανοποιητική περιεκτικότητα σε οργανική ουσία και ρΗ 5,5-7,0.

    Η ροδιά είναι ένα φυτό που παρουσιάζει μία σχετική αντοχή στην ξηρασία, η παραγωγή της όμως μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά από την έλλειψη του αρδευτικού νερού. Δεν πρέπει να καλλιεργηθεί η ροδιά σαν ξερική καλλιέργεια. Η ροδιά είναι ένα φυτό που αντέχει στην αυξημένη αλατότητα του νερού αρδεύσεως.
Η εγκατάσταση της φυτείας

Πριν από τη χάραξη των γραμμών φυτεύσεως και τη διάνοιξη των οπών φυτεύσεως των δενδρυλλίων, πρέπει να γίνεται κατεργασία του εδάφους σε βάθος. Πρέπει να γίνεται χρήση «χωνεμένης» κόπρου, σαν βελτιωτικό του εδάφους, πριν από τη φύτευση των δενδρυλλίων της ροδιάς. Η καλύτερη εποχή για το φύτεμα των δενδρυλλίων είναι στα τέλη του χειμώνα με τις αρχές ανοίξεως. Η φύτευση γίνεται με δενδρύλλια ηλικίας δύο ετών. Συνήθως φυτεύονται 50-100 δέντρα/στρ σε αποστάσεις μεταξύ των γραμμών τέτοιες, ώστε να διευκολύνονται οι διάφορες εργασίες συντηρήσεως της φυτείας.

Πολύ καλή τεχνική κατά την εγκατάσταση των δενδρυλλίων, είναι η εδαφοκάλυψη που γίνεται με τη χρησιμοποίηση λωρίδων διαφανούς ή μαύρου πλαστικού κατά μήκος των γραμμών φυτεύσεως πλάτους 1-1,5m
Οι εργασίες συντήρησης της φυτείας
Η λίπανση

Τα βασικά στοιχεία της λιπάνσεως της ροδιάς, είναι: Το άζωτο, ο φωσφόρος και το κάλιο. Πέραν όμως από τα στοιχεία αυτά έχει ανάγκη και από μαγνήσιο, σίδηρο, μαγγάνιο, ασβέστιο, ψευδάργυρο, θείο, χαλκό κλπ. Η λίπανση πρέπει να γίνεται σε συνάρτηση με την χημική ανάλυση του εδάφους.

Οργανική λίπανση πρέπει να γίνεται με 2 τόνους κοπριάς ή με χλωρή λίπανση η οποία πρέπει να γίνεται κάθε 2-3 χρόνια.
Η άρδευση

Μεγαλύτερη μέριμνα σε σχέση με τις άλλες δενδρώδεις καλλιέργειες πρέπει να λαμβάνεται για το πότε πρέπει να αρδεύεται η ροδιά. Αν υπάρξει άρδευση, μετά από μία περίοδο ξηρασίας, οι καρποί σχίζονται. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και σε ροδιές που αναπτύσσονται χωρίς άρδευση, όταν πέσουν βροχές μετά από μία μακρά περίοδο ανομβρίας.

Οι κρίσιμες περίοδοι της ροδιάς στην έλλειψη του νερού είναι κυρίως κατά τη γονιμοποίηση των ανθέων και το δέσιμο των καρπών της και λίγο πριν από την ωρίμανση τους επειδή τότε έχει αυξημένες ανάγκες σε νερό.
Το κλάδεμα
Στη ροδιά όπως και στα άλλα καρποφόρα δένδρα εφαρμόζονται δύο είδη κλαδέματος:
  • Το κλάδεμα σχηματισμού: Πριν γίνει το κλάδεμα αυτό, πρέπει ο παραγωγός να αποφασίσει τι σχήμα θα δώσει στα φυτά του, δηλαδή θα τα αναπτύξει σαν δένδρα ή σαν θάμνους.Η είσοδος του φωτός παίζει ένα καθοριστικό λόγο στην παραγωγή των καρπών της ροδιάς. Με τη κατάλληλη μέθοδο κλαδέματος επιδιώκεται και επιτυγχάνεται η μείωση της σκίασης των δέντρων.
  • Το κλάδεμα καρποφορίαςTο κλάδεμα καρποφορίας είναι το κλάδεμα που πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο την εποχή του λήθαργου των οφθαλμών. Γίνεται για να υπάρχει η εξισορρόπηση μεταξύ της βλαστήσεως και της καρποφορίας, ώστε οι ροδιές όχι μόνο να παράγουν ικανοποιητικές ποσότητες ροδιών αλλά και η ποιότητα τους να είναι πολύ καλή. Το κλάδεμα καρποφορίας αποσκοπεί στον καλό φωτισμό, τον αερισμό αλλά και στην ανανέωση των οργάνων καρποφορίας.
Καταπολέμηση ζιζανίων

Τα μέτρα που εφαρμόζονται με στόχο τον έλεγχο των ζιζανίων είναι τα εξής:
  • Η χρησιμοποίηση της κατάλληλης εδαφοκάλυψης.
  • Με μηχανικά μέσα.
  • Με τη χρησιμοποίηση ζιζανιοκτόνων.
Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΟΔΙΑΣ

Η ροδιά είναι ένα είδος που μπορεί να πολλαπλασιαστεί εγγενώς και αγενώς. Ο εγγενής πολλαπλασιασμός γίνεται με τους σπόρους του ροδιού, τα δε σπορόφυτα θα πρέπει απαραιτήτως στη συνέχεια να εμβολιάζονται με την κατάλληλη ποικιλία εφαρμόζοντας το κατάλληλο είδος εμβολιασμού, επειδή τα παραγόμενα σπορόφυτα δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τα μητρικά τους φυτά.

Ο αγενής πολλαπλασιασμός γίνεται με ξυλώδη ή φυλλώδη μοσχεύματα αλλά και με παραφυάδες. Η συνηθέστερη όμως μέθοδος πολλαπλασιασμού της ροδιάς είναι ο αγενής πολλαπλασιασμός με ξυλώδη ή φυλλώδη μοσχεύματα. Με τις μεθόδους του αγενούς πολλαπλασιασμού τα παραγόμενα φυτά έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τα φυτά από τα οποία προήλθαν και δεν έχουν ανάγκη να εμβολιασθούν.
ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΡΟΔΙΑΣ
Εχθροί της ροδιάς

Η καλλιέργεια της ροδιάς, δεν εμφανίζει μεγάλα φυτοπαθολογικά προβλήματα, από εχθρούς και ασθένειες. Οι κυριότεροι εχθροί της είναι:
  • Οι αφίδες
  • Ο ψευδόκοκκος (Pseudococcus affinis)
  • Ο ξυλοφάγος (Zeuzera pyrina)
  • Ectomyelois ceratoniae
  • Virachola isocrate
  • Μύγα της Μεσογείου(Ceratitis capitata)
  • Αλευρώδης (Dialeurodes citri)
  • Νηματώδεις

Οι εχθροί αυτοί αντιμετωπίζονται με ψεκασμούς με τα κατάλληλα φυτοφάρμακα.
Ασθένειες
Ασθένειες που προσβάλουν τις ροδιές είναι:
  • Sclerotinia sp
  • Aspergillus castaros
  • Ιώσεις
  • Σήψεις των καρπών (Alternaria alternate)
Η αντιμετώπιση τους γίνεται με τα κατάλληλα φυτοφάρμακα
Ζημίες από πτηνά και τρωκτικά
Έχουν παρατηρηθεί ζημιές στους καρπούς της ροδιάς από την επιδρομή διάφορων πτηνών. Τα ρόδια επίσης, είναι ένας καρπός που προσβάλλεται πολύ από τους ποντικούς οι οποίοι ανοίγουν χαρακτηριστικές οπές στους καρπούς και τρώνε το εσωτερικό τους, ενώ παραμένουν οι καρποί επάνω στο δένδρο.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΡΟΔΙΑΣ

Τo κυριότερo προβλήμα αυτού του τύπου είναι το σχίσιμο των καρπών. Το σχίσιμο των καρπών της ροδιάς οφείλεται σε πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους παράγοντες, όπως είναι:
  • Η ποικιλία
  • Η έκθεση των καρπών στον ήλιο: Για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού, γίνεται σκίαση των καρπών.
  • Τροφοπενία βορίου
  • Απότομες εναλλαγές της υγρασίας του εδάφους. Ο πιο σημαντικός παράγοντας για το σχίσιμο των καρπών της ροδιάς.
  • Η καθυστέρηση της συγκομιδής
  • Προσβολές από έντομα και ασθένειες

Η ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Η συγκομιδή των ροδιών, συνήθως αρχίζει όταν τα δένδρα έχουν φθάσει σε ηλικία 3-4 ετών. Η συγκομιδή συνήθως γίνεται στα τέλη του Σεπτεμβρίου έως στα μέσα Οκτωβρίου, ανάλογα βέβαια με την ποικιλία.

Ένα φυτό σε ώριμη ηλικία, παράγει περίπου 100 εμπορεύσιμους καρπούς. Η συγκομιδή γίνεται σε 2 - 5 χέρια κατά τη διάρκεια μίας καλλιεργητικής περιόδου. Η ωρίμανση των καρπών της ροδιάς κλιμακώνεται σε μία διάρκεια δύο μηνών. Η καλύτερη μέθοδος συγκομιδής των ροδιών είναι, όταν γίνεται με το ψαλίδι με κοπή του ποδίσκου των καρπών σε μήκος 0,5 cm από την επιφάνεια των ροδιών.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ

Η διάρκεια της παραγωγικής ζωής μίας φυτείας ροδιάς υπολογίζεται σε 25-30 έτη. Οι αποδόσεις ανά δένδρο επίσης κυμαίνονται μεταξύ 40-50 Kg και ανά στρέμμα 2500-3000 Kg.Το κόστος εγκατάστασης ενός στρέμματος καλλιέργειας ροδιάς ανέρχεται σε 540,00 €. Το δε καθαρό εισόδημα είναι 1000-1200€/στρ.
Πηγή: symagro.com

αναλυτικά

Ξηρά σήψη σε τομάτα και πιπεριά

 έλλειψη ασβεστίου
Ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα στην καλλιέργεια της τομάτας και της πιπεριάς αποτελεί η ξηρά σήψη ή αλλιώς "τάπα" που σχηματίζεται στον καρπό κατά το στάδιο της ωρίμανσης. 
Αρκετοί ερασιτέχνες καλλιεργητές πιστεύουν πως πρόκειται για κάποια ασθένεια ή προσβολή εντόμου την πρώτη φορά που το συναντούν. Ωστόσο δεν πρόκειται για ασθένεια αλλά για έλλειψη "βιταμινών" και συγκεκριμένα του ασβεστίου. 
Πως μπορούμε όμως να αναγνωρίσουμε, προλάβουμε ή διορθώσουμε το πρόβλημα της ξηράς σήψης;

Συμπτώματα στην ξηρά σήψη

Ο καρπός αρχίζει και αποχρωματίζεται στην άκρη του. Αυτός ο αποχρωματισμός αρχίζει και μεγαλώνει δημιουργώντας την μαύρη κηλίδα, μειώνοντας και καταστρέφοντας την παραγωγή.

Αιτίες στην ξηρά σήψη

Η βασική αιτία της "τάπας" είναι η έλλειψη ασβεστίου, αρχικά στο έδαφος και κατ' επέκταση στους χυμούς και στα μέρη του φυτού. Βασικοί παράγοντες που επιταχύνουν την έλλειψη ασβεστίου είναι:
Αυξημένη λίπανση σε άζωτο. Το φυτό μεγαλώνει γρηγορότερα τους βλαστούς και τα φύλλα με αποτέλεσμα η τάπα να εμφανίζεται νωρίτερα. Αποφύγετε την αζωτούχο λίπανση ή τις κοπριές οι οποίες δεν γνωρίζουμε την σύσταση τους και μπορεί να είναι αζωτούχες κατά κύριο λόγο.
Απότομη αύξηση της θερμοκρασίας.
Άστατο πότισμα.Έλλειψη μαγνησίου.
ξηρά σήψη

Πρόληψη - Αντιμετώπιση

Λιπαίνουμε με οργανικά κατά κύριο λόγο λιπάσματα που είναι πιο πλούσια σε κάλιο. Προσθέτουμε ειδικό ασβέστιο στο χώμα το οποίο να είναι σε μορφή που το φυτό να μπορεί να καταναλώσει.
Πηγή: www.gemma.gr

αναλυτικά

Καλλούνα - Calluna vulgaris

calluna-nulgaris
H  λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Calluna vulgaris (Καλλούνα η κοινή). Ανήκει στην οικογένεια των Ερεικωδών.  Φύεται σε όλη την Ευρώπη και είναι διαδεδομένο σε αδύνατα και όξινα εδάφη, στους χέρσους τόπους και στις τύρφες. Στη χώρα μας υπάρχει σε αφθονία στις ημιορεινές περιοχές της Ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι μικρός αειθαλής θάμνος το ύψος του οποίου κυμαίνεται από 15 έως 50 εκατοστά. Φύλλα πολλά, επάλληλα σε δύο σειρές, πράσινα χωρίς λάμψη, ενίοτε γκριζωπά.
Το φθινόπωρο το χρώμα τους γίνεται κόκκινο – πορφυρό. Άνθη πολύ μικρά, σε διακλαδισμένο θύσανο, με χρώμα ρόδινο – πορφυρό, σπάνια λευκό. Το μέλι από Ρείκι είναι ένα σημαντικό προϊόν των περιοχών στις οποίες αυτοφύεται και φημίζεται για τις θεραπευτικές του ιδιότητες που είναι παρόμοιες με αυτές του βοτάνου.
Ιστορικά στοιχεία
Βότανο γνωστό εδώ και εκατονταετίες. Την Καλλούνα τη χρησιμοποιούσαν οι θεραπευτές από την εποχή του Μεσαίωνα.
Έχει μακρά ιστορία στην παραδοσιακή βοτανολογία και έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως σαν φαρμακευτικό φυτό στις ορεινές περιοχές της Ευρώπης, όπου υπάρχει αυτοφυές σε ολόκληρες εκτάσεις. Οι θεραπευτικές ιδιότητες του βοτάνου έχουν καταγραφεί ήδη από τον Μεσαίωνα. Αναφέρονται σε βιβλία του 7ου αιώνα μ.Χ. που περιγράφουν τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Σε ένα γερμανικό βιβλίο του γράφτηκε το 1565 αναφέρει τον διάσημο γιατρό της εποχής Πάουλους Εγκινέτα ο οποίος χρησιμοποιούσε τα άνθη, τα φύλλα και τους μίσχους του φυτού για να θεραπεύσει τους ασθενείς του από όλους τους τύπους πληγών (έλκη εσωτερικά και εξωτερικά). Ο Φουκς έγραψε το 1543 ότι το φυτό ανακουφίζει από τα δαγκώματα των εντόμων, ενώ ο σύγχρονός του Μάθιουλος το χρησιμοποιούσε για να θεραπεύει δαγκώματα φιδιών, μολύνσεις ματιών, ασθένειες της σπλήνας και για να διαλύει τον σχηματισμό λίθων στα εσωτερικά όργανα. Ο Νίκολας Αλεξάντερ, ένας Βενεδικτίνος μοναχός έγραψε ότι η κατανάλωση του εγχύματος ερείκης για τριάντα διαδοχικές μέρες πρωί και βράδυ ήταν επαρκής για να διαλύσει τις πέτρες από τους νεφρούς. Από τις αρχές του 20ου αιώνα η Ερείκη συνδέθηκε από τον ιατρικό κόσμο με την πρόληψη και θεραπεία των πετρών στην περιοχή των κύστεων και των νεφρών. Παραδοσιακά στη Βόρεια Ευρώπη έφτιαχναν ένα τσάι από τα άνθη του φυτού, μαζί με άνθη βάτου, φύλλα μύρτιλλου, βερόνικα, θυμάρι και άγρια φράουλα.
Συστατικά – χαρακτήρας
Η Καλλούνα περιέχει φλαβονικά γλυκοσίδια (κερσιτρίνη και μυρισιτίνη) καθώς και ίχνη αρβουτίνης. Περιέχει ακόμη  κιτρικό και φουμαρικό οξύ, πτητικό έλαιο, τανίνη, φυτικές χρωστικές και καροτίνη.
Ανθιση – Xρησιμοποιούμενα μέρη – Συλλογή
Το φυτό ανθίζει Αύγουστο και Σεπτέμβριο. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται οι ανθισμένες κορυφές του φυτού. Συλλέγεται την εποχή της ανθοφορίας.
Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις
Είναι βότανο διουρητικό και αντισηπτικό των αγωγών του ουροποιητικού συστήματος. Χρησιμοποιείται στην παρασκευή πολλών αποκαθαρτικών και αποχρεμπτικών μιγμάτων βοτάνων.  Διαθέτει τη φήμη ήπιου ηρεμιστικού, αλλά πιο σημαντική ιδιότητα για τους σύγχρονους βοτανολόγους είναι η δράση του ως αντισηπτικού του ουροποιητικού, κάτι που οφείλεται στην αρμπουτίνη που περιέχει. Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία των ρευματισμών και της ποδάγρας. Ένα μπάνιο με ρεικόνερο μπορεί να ανακουφίσει τους πόνους από τους ρευματισμούς.
Το αφέψημα του βοτάνου έχει ευρύ φάσμα δράσης. Χρησιμοποιείται για τις πέτρες στο ουρικό σύστημα, ασθένειες των νεφρών, χρόνια κυστίτιδα, προστάτη και οιδήματα. Για τον προστάτη συστήνονται να πίνονται αφεψήματα και να γίνονται κλύσματα. Παίρνεται επίσης στη γαστρίτιδα με υπερέκκριση πεπτικών υγρών, κολικούς των εντέρων συνοδευόμενοι από διάρροια, στις ασθένειες του συκωτιού και της χολής και για τον βήχα και τα κρυολογήματα. Το φυτό έχοντας επίσης ηρεμιστικές ιδιότητες χρησιμοποιείται ως αντιφλεγμονώδες μέσο στις φλεγμονές της κοιλότητας του στόματος και του λαιμού.
Σήμερα χρησιμοποιείται στην ομοιοπαθητική ένα βάμμα των ανθισμένων φυτών (βάμμα των ανθισμένων κλαριών για την θεραπεία των παθήσεων των νεφρών και των αγωγών του ουροποιητικού συστήματος.
Παρασκευή και δοσολογία
Παρασκευάζεται ως αφέψημα. Ρίχνουμε ένα κουταλάκι του τσαγιού ξηρό βότανο σε ένα ποτήρι νερό και το βράζουμε για ένα λεπτό. Σβήνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε σκεπασμένο για 15 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε μισό ποτήρι τρεις φορές την ημέρα πριν το φαγητό.
Για μπάνιο βράζουμε 500 γραμμάρια βοτάνου σε 5 λίτρα νερό. Αυτό το αφέψημα το ρίχνουμε στο νερό του μπάνιου.
Προφυλάξεις
Αν το βότανο ληφθεί εσωτερικά σε μεγάλες ποσότητες παρουσιάζει ελαφρώς ναρκωτική δράση. Να τηρούμε τη συνιστώμενη δοσολογία.

αναλυτικά

Φρέζια: Καλλιέργεια και φροντίδα

fressia
Η φρέζια είναι ένα από τα ομορφότερα εποχιακά φυτά του χειμώνα και χάρη στα πολύχρωμα άνθη και το άρωμά της αποτελεί άριστη επιλογή για τη διακόσμηση στο σπίτι ή στο γραφείο.
Επίσης, τα λουλούδια της είναι πολύ διαδεδομένα στα ανθοπωλεία για τη δημιουργία ανθοδέσμης λόγο του εντυπωσιακού τους αρώματος. Η καταγωγή της φρέζιας είναι από την Αφρική και το όνομά της (Fressia sp.) λέγεται ότι το πήρε από τον Γερμανό φυσιοδίφη και λάτρη των λουλουδιών Theador Freese.
Η εποχή φύτευσης των βολβών της φρέζιας διαφέρει ανάλογα με το κλίμα της περιοχής. Στα νότια μέρη της χώρας μας όπου το μικροκλίμα της περιοχής είναι ήπιο μπορούμε να τους φυτέψουμε το φθινόπωρο ώστε να ανθίσουν την άνοιξη, ενώ στα βόρεια και τα ορεινά μέρη της χώρας συνήθως τους φυτεύουμε την άνοιξη για να δώσουν λουλούδια το καλοκαίρι.
Το φυτό της φρέζιας συνήθως φτάνει σε ύψος τα 50 εκατοστά, ενώ υπάρχουν και ποικιλίες «νάνοι» που δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 25 εκατοστά. Το βάθος φύτευσης του βολβού είναι τα 5 cm και η απόσταση βολβού από βολβό 8-10 cm. Υπάρχουν δύο ειδών ποικιλίες, αυτές με τα μονά και αυτές με τα διπλά άνθη.
Σε γενικές γραμμές η φρέζια χρειάζεται σημεία με αρκετό φως και πότισμα 2-3 φορές την εβδομάδα. Προτιμά χώμα μέτριας γονιμότητας με άριστη στράγγιση, στις γλάστρες επιλέγουμε χώμα “εξωτερικού χώρου”. Πολλές φορές θα δείτε τα φυτά της φρέζιας να γέρνουν, είτε από το βάρος των λουλουδιών, είτε από τους δυνατούς αέρηδες, γι’ αυτό το λόγο συνήθως χρειάζεται στήριξη.
Προσοχή: Η περίοδος σχηματισμού των μπουμπουκιών της φρέζιας είναι πολύ καθοριστική και γι’ αυτό εκείνο το διάστημα η θερμοκρασία πρέπει να είναι γύρω στους 17 oC. Ελαφρά υψηλότερες θερμοκρασίες θα οδηγήσουν σε πύκνωμα και δυνάμωμα των φύλλων εις βάρος των ανθέων.
Αν θέλετε να γεμίσουν τα παρτέρια και οι γλάστρες σας από το άρωμα της φρέζιας και την επόμενη χρονιά πρέπει να κάνετε το εξής:
Μαζέψτε τα άνθη για να στολίσετε τα ανθοδοχεία στο σπίτι ή στους χώρους εργασίας σας και συνεχίστε να ποτίζετε κανονικά τους βολβούς, όποτε το χρειάζονται, μέχρι να κιτρινίσουν εντελώς τα φύλλα τους.
Κάποια στιγμή στην αρχή του καλοκαιριού τα φύλλα θα αρχίσουν να ξεραίνονται από μόνα τους, εσείς απλά κλαδέψτε τα από τη βάση τους και σταματήστε το πότισμα.
Με αυτό τον τρόπο την επόμενη χρονιά θα έχετε περισσότερα λουλούδια από τους ίδιους βολβούς και την μεθεπόμενη ακόμη περισσότερα.
Πηγή: agroo

αναλυτικά