Η μοναδική σύνθεση του ορυκτού ζεόλιθου του παρέχει σημαντικές φυσικές και χημικές ιδιότητες με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται διαρκώς νέες εφαρμογές για την χρήση του, κατατάσσοντας τον σε ένα από τα πιο χρήσιμα ορυκτά σήμερα. Το «μοριακό κόσκινο» ζεόλιθος, ασφαλίζει τα θετικά ιόντα, απορροφώντας ένα πλήθος περιβαλλοντικών ρύπων που ανέρχεται έως τριάντα (30) τις εκατό του βάρους του.
Ο ζεόλιθος συμβάλλει σε ένα καθαρότερο και ασφαλέστερο περιβάλλον με αμέτρητους τρόπους. Χρησιμοποιείται στον εμπλουτισμό της ατμόσφαιρας σε οξυγόνο λόγω της εκλεκτικής ικανότητας του να απορροφά το άζωτο.Εφαρμόζεται στον καθαρισμό των θαλασσών από πετρελαιοκηλίδες. Ως οξειδοαναγωγικός καταλύτης, μπορεί να αφαιρέσει τους ατμοσφαιρικούς ρύπους, όπως τα αέρια μηχανών και τα CFCs που προκαλούν την μείωση του όζοντος. Προσθέτοντας ζεόλιθο στο τσιμέντο, στον τομέα της κατασκευής, μειώνεται σημαντικά η παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα. Επίσης, βελτιώνει και καθαρίζει το πόσιμο νερό φιλτράροντας όλες τις επικίνδυνες ουσίες για τον άνθρωπο.
Ο φυσικός ζεόλιθος έχει χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις προστασίας από διαρροή πυρηνικής ακτινοβολίας, όπως στη Fukushima και στο Chernobyl. Λόγω της ικανότητάς του να δεσμεύει βαριά μέταλλα, ο ζεόλιθος εφαρμόζεται συχνά σε μεγάλες ποσότητες σε περιοχές με διαρροή ακτινοβολίας. Δεσμεύει το ραδιενεργό υλικό και στη συνέχεια συλλέγεται και εγκλωβίζεται σε γυαλί και τσιμέντο.
Στη βιομηχανία χρησιμοποιείται στα φίλτρα για την δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα και άλλων βλαβερών ενώσεων. Επίσης, ο ζεόλιθος μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο φιλτράρισμα των υγρών βιομηχανικών αποβλήτων,δεσμεύοντας διάφορα τοξικά και ραδιενεργά ιόντα καθώς και στην ανακύκλωση των νερών που προέρχονται από την βιομηχανική δραστηριότητα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μετά τη χρήση του και με την κατάλληλη επεξεργασία μπορούν να αποκατασταθούν οι ιδιότητές του ώστε να μπορέσει να επαναχρησιμοποιηθεί.
Με τη εφαρμογή του φυσικού ζεόλιθου στη γεωργία μειώνεται η χρήση των λιπασμάτων και των φυτοφαρμάκων από 50% ως και 100%. Έτσι αποτρέπεται η ρύπανση του χερσαίου και υδάτινου περιβάλλοντος από τις επιβλαβείς ουσίες,με καθοριστικά θετικά αποτελέσματα στην ποιότητα και στην καθαρότητα των τροφών, επομένως και στην βελτίωση της υγείας του ανθρώπου.
Η ικανότητα του ζεόλιθου να συγκρατεί την υγρασία βοηθάει στη μείωση της χρήσης του νερού στην άρδευση ως και 50%, συμβάλλοντας έτσι στην εξοικονόμηση του νερού, αφού τα ριζικά τριχίδια είναι σε θέση να αντλήσουν το νερό από το εσωτερικό των ζεόλιθων, εξασφαλίζοντας την προστασία των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων.
Η χρήση του ζεόλιθου στο δάπεδο των κτηνοτροφικών μονάδων βοηθά στην απορρόφηση της αμμωνίας μειώνοντας τις επιβλαβείς αναθυμιάσεις ενώ την ίδια στιγμή δρα προληπτικά για όλους τους μολυντικούς και νοσογόνους παράγοντες μειώνοντας την μετάδοση ασθενειών. Το μείγμα ζεόλιθου και κοπριάς από τις κτηνοτροφικές μονάδες μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα εξαιρετικό φυσικό λίπασμα στις καλλιέργειες.
Προσθέτοντας ζεόλιθο στην διατροφή των ζώων μειώνεται η ανάγκη της χρήσης αντιβιοτικών και φαρμάκων αλλά βοηθά και στην πρόληψη δηλητηρίασης από τοξικά βαρέα μέταλλα και ραδιενεργά στοιχεία.
Η προσθήκη του ζεόλιθου σε λίμνες αλλά και σε άλλους υδάτινους όγκους μπορεί να μειώσει το φαινόμενο του ευτροφισμού, προστατεύοντας τη χλωρίδα και την πανίδα από τα γεωργικά λιπάσματα, τα βιομηχανικά απόβλητα και τα ανθρώπινα λύματα. Παράλληλα ο φυσικός ζεόλιθος βελτιώνει την καθαρότητα του νερού, ρυθμίζει το PH του προς το ουδέτερο, εμπλουτίζει το νερό σε οξυγόνο, μειώνει τα βακτηρία, αποτρέπει την εμφάνιση άλγης και παγιδεύει τη δυσοσμία, με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η διαβίωση, η ανάπτυξη και ο πολλαπλασιασμός των υδρόβιων οργανισμών.

geoskolikas
Ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος αντιπρόσωπος από τα ωφέλιμα ζώα του αγρού, του κήπου και λειβαδιού είναι το σκουλήκι με το επιστημονικό όνομα Lumbricus Terestris. Είναι σε μήκος το μεγαλύτερο σκουλήκι (μέχρι 20 εκ.) σε σύγκριση με το σκουλήκι της κομπόστ (τεχνητή κοπριά) που λέγεται Eisenia Foetida, έχει χρώμα κοκκινωπό και φθάνει σε μήκος τα 6-8 εκ.
Ο πρώτος που ασχολήθηκε επιστημονικά με τα σκουλήκια, πριν από εκατό χρόνια, ήταν ο Κάρολος Δαρβίνος.
Ανάμεσα στα πολλά που παρατήρησε, βρήκε ότι τα σκουλήκια σ' ένα γόνιμο λειβάδι είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαν να ζυγίζουν όσο το βάρος μιας αγελάδας. Το δε χώμα που κατεργάζονται, τρώνε και βγάζουν στην επιφάνεια σαν κοπριά, ανέρχεται στους τριάντα τόνους κατά εκτάριο το χρόνο.
Ο Αριστοτέλης  χαρακτήρισε τα σκουλήκια σαν τα «εντόσθια» της γης.
 Οι γάλλοι γεωργοί λένε: Το αλέτρι είναι ένα από τα σπουδαιότερα γεωργικά εργαλεία που εφεύρε ο άνθρωπος 'ομως, αυτό που όργωνε από πιο νωρίς τα χωράφια, είναι το σκουλήκι.
Από τα 39 σπουδαιότερα είδη σκουληκιών που υπάρχουν στην Ευρώπη, τα 8 είδη έχουν σημασία για τους γεωργούς, τους κηπουρούς, τους ψαράδες και τους σκωληκοτρόφους.
Τα σκουλήκια δεν έχουν δόντια και έτσι δεν μπορούν να φάνε τις ρίζες των φυτών, όπως πολλοί νομίζουν και τα κατατρέχουν.
Τα σκουλήκια τρώνε χώμα και τα στο χώμα υπάρχοντα βακτηρίδια, μύκητες, φύκια και άλλες χουμικές ουσίες.
 Στο πεπτικό σύστημα (στομάχι, έντερο) γίνεται μια χημική διάλυση των τροφών, όπου πληθαίνουν και διάφοροι μικρο-οργανισμοί (κατά RuSchmann) οι οποίοι αποβάλλονται με τα απορρίματα.
Τα σκουλήκια σαν ζωντανοί οργανισμοί έχουν ανάγκη από τροφή. Για να τα έχουμε στα χωράφια και στον κήπο μας, πρέπει να φροντίζουμε για οργανική ουσία, για απορρίματα και σάπια φυτά, για υγρασία υπό εδαφοκάλυψη και για μια σχετική Θερμοκρασία.


Τι καλό κάνουν τα σκουλήκια στο έδαφος

Τα σκουλήκια φροντίζουν για τη χουμοποίηση της κοπριάς (κομπόστ) δίχως δυσάρεστες οσμές. Τα διάφορα φύλλα και οι άλλες οργανικές ουσίες που καταβροχθίζονται από αυτά περνάνε από επεξεργασία στο σώμα τους μαζί με το χώμα και τα χωνευτικά εκρίμματα.
Τα απορρίμματά τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά θρεπτικός χούμος (αργιλοχουμικά συμπλέγματα) ο οποίος περιέχει επτά φορές περισσότερο άζωτο, τρεις  φορές κάλιο, δύο φορές φώσφορο, δύο φορές ασβέστιο και έξη φορές περισσότερο μαγνήσιο σε σύγκριση με το ακατέργαστο από τα σκουλήκια χώμα.
Το σπουδαίο είναι, ότι ο χούμος αυτός (σκουληκόχωμα) είναι ένας διαρκής και σταθερός χούμος που διαλύεται αργά και δεν αλιώνεται η σύστασή του.
 Σαν ζωύφιο του εδάφους, το σκουλήκι ανοίγει στοές και τρύπες όπου μπορεί να εισέλθει περισσότερο νερό και οξυγόνο και οι ρίζες των φυτών να πάνε ευκολότερα πιο βαθειά.
 Οι γεωργοί που καλλιεργούν βιολογικά έχουν καταλάβει την αξία των σκουληκιών και φροντίζουν με κάθε τρόπο και μέσο να πολλαπλασιάσουν και να διατηρήσουν τον «φιλόπονο» και «ακάματο» αυτό βοηθό στα χωράφια και στους κήπους τους.
 Πολλοί, σε πολλά κράτη της Ευρώπης, τρέφουν σκουλήκια σαν επιχείρηση (σκωληκοτρόφοι) και τα διαθέτουν στους γεωργούς και κηπουρούς που καλλιεργούν βιολογικά.
 Παρά την αναμφισβήτητη σημασία των σκουληκιών για παραγωγικότητα και ποιότητα προϊόντων, υπάρχουν γεωργοί και παραγωγοί κηπευτικών που ραντίζουν με φυτοφάρμακα και λιπαίνουν υπερβολικά με χημικά λιπάσματα.


Πηγή: ΒΙΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ   χωρίς χημικά λιπάσματα, φυτοφάρμακα & ορμόνες
     ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΛΚΙΜΟΣ   σελ. 36          ΕΚΔΟΣΕΙΣ   ΨΥΧΑΛΟΥ 1990

Αυτή η ταπεινή πόα, που έχει ελάχιστες απαιτήσεις σε νερό, μπορεί να φουντώσει σε οποιοδήποτε ηλιόλουστο σημείο του μπαλκονιού ή του κήπου. Φτάνει σε ύψος τα 50 εκ. και προτιμά χώμα με πολύ καλή αποστράγγιση. Δεν θέλει λίπανση και πολλά νερά διότι θα υποβαθμίσετε το άρωμά της.
Όπως και τα πιο πολλά αρωματικά φυτά, δεν αντιμετωπίζει προβλήματα από ασθένειες και εχθρούς. Αντίθετα, τις απωθεί και βοηθά και τα γειτονικά φυτά να παραμείνουν υγιή. Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να κόβετε τακτικά τις κορυφές των βλαστών για να διατηρείτε τη συμπαγή μορφή του φυτού. Προφυλλάξτε τη το χειμώνα από τους παγετούς, καθώς οι ρίζες τις παγώνουν εύκολα.
Για να την αποξηράνετε, δέστε τους κομμένους βλαστούς σε μάτσο, κρεμάστε τους ανάποδα σε δροσερό και σκιερό χώρο και θα έχετε ρίγανη για όλο το χρόνο. Αλλά και φρέσκια μπορεί να αρωματίσει και να νοστιμίσει οποιοδήποτε πιάτο. Προσθέστε τη λίγο πριν το τέλος του μαγειρέματος για να διατηρήσει το έντονο άρωμά της.
Η ρίγανη είναι το ιδανικό φυτό για τεμπέληδες κηπουρούς!
photo credit: blumenmiene / c.c.
Πηγή: blog.livingreen.gr

Η τριανταφυλλιά ανήκει στην οικογένεια Rosaceae και στο γένος Rosa. Τα φύλλα της αποτελούνται από περιττό αριθμό φυλλαρίων, είναι σύνθετα οδοντωτά. Οι βλαστοί της είναι ακανθωτοί. Έχει άνθη μονήρη ή σε ταξιανθίες που εκφύονται στην άκρη των βλαστών. Κάθε άνθος φέρει 4-5 σέπαλα και 5-35 πέταλα διαφόρων χρωμάτων. Ο καρπός της είναι αχαίνιο.
Υπάρχουν πάρα πολλές ποικιλίες τριανταφυλλιών στον κόσμο. Υπολογίζεται ότι παράγονται ετησίως τουλάχιστον 250 νέες ποικιλίες. Οι κυριότερες κατηγορίες της τριανταφυλλιάς είναι οι εξής:
· –               -Οι θαμνώδεις ή υβρίδια τσαγιού
· –                         –Μεγανθείς
–          -Αναρριχόμενες
· – –           -Πολυανθείς
– –             -Νάνες
· – –         -Δενδρώδεις
Εδαφοκλιματικές απαιτήσεις
Καλλιεργείται σε ελαφρά εδάφη ή μέσης συστάσεως που διακρίνονται για την καλή τους στράγγιση. Δεν αποδίδει καλά σε συνεκτικά εδάφη με μεγάλη περιεκτικότητα σε ασβέστιο και έλλειψη οργανικής ουσίας. Το ρΗ πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 6-7.
Οι άριστες θερμοκρασίες καλλιέργειας της τριανταφυλλιάς είναι οι 21ο -24ο Cκατά την διάρκεια της ημέρας, ανάλογα με το ποσοστό ηλιοφάνειας, ενώ την νύχτα από 15ο 18ο C.
Οι αυξημένες θερμοκρασίες κατά την καλοκαιρινή περίοδο προκαλούν μείωση της ποιότητας των ανθέων. Με την μείωση της θερμοκρασίας της περίοδο αυτή ( με σκίαση, καλό αερισμό, δροσισμό των φυτών) βελτιώνεται η ποιότητα των ανθέων.
Επίσης ο φωτισμός αποτελεί σημαντικό ποιοτικό παράγοντα στην καλλιέργεια των τριαντάφυλλων. Γενικά το καλοκαίρι με τον έντονο φωτισμό, το χρώμα των ανθέων γίνεται πιο ανοιχτό, ενώ τα στελέχη τους γίνονται με μικρότερο μήκος.
Η τριανταφυλλιά έχει μεγάλες ανάγκες σε υγρασία του περιβάλλοντος, η οποία μετά την φύτευση πρέπει να είναι 80-90% ενώ κατά την διάρκεια της άνθησης 60-70%.
Στα θερμοκήπια που συνήθως καλλιεργούνται τα τριαντάφυλλα, γίνεται εμπλουτισμός της ατμόσφαιρας με διοξείδιο του άνθρακα ώστε από 350 ppmπου είναι συνήθως η περιεκτικότητα του αέρα, να ανεβαίνει στα 1500 ppm, ώστε να ενταθεί η φωτοσύνθεση και να αυξηθεί η παραγωγή αλλά και η ποιότητα των ανθέων.
Τρόποι πολλαπλασιασμού της τριανταφυλλιάς
Τα τριαντάφυλλα πολλαπλασιάζονται με τους εξής τρόπους:
· Με τα μοσχεύματα. Είναι η συνηθέστερη μέθοδος πολλαπλασιασμού.
· Με σπόρο για την παραγωγή νέων ποικιλιών
· Με καταβολάδες
· Με εμβολιασμό. Εφαρμόζεται ο ενοφθαλμισμός, ο υπόφλοιος και ο αγγλικός
· Με την ιστοκαλλιέργεια
trantafilaΕγκατάσταση της καλλιέργειας
Πρέπει να γίνεται η κατάλληλη λίπανση με τα βασικά ανόργανα στοιχεία, δηλαδή το άζωτο, το φωσφόρο και το κάλιο. Η επίδραση του αζώτου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά το φύλλωμα του φυτού, ο φωσφόρος επηρεάζει περισσότερο την ανάπτυξη του ριζικού του συστήματος και το κάλιο το χρώμα και γενικότερα την ποιότητα των ανθέων. Μεγάλη σημασία επίσης στην σωστή λίπανση παίζουν και τα ιχνοστοιχεία.
Γίνεται η φύτευση των φυταρίων στο έδαφος το οποίο έχει βελτιωθεί με την ανάλογη οργανική ουσία και την κατάλληλη λίπανση. Στην συνέχεια λαμβάνεται πρόνοια στην καταπολέμηση των ζιζανίων.
Σημαντική εργασία είναι η απομάκρυνση των πλάγιων βλαστών που αναπτύσσονται από τις μασχάλες των φύλλων, επειδή μας ενδιαφέρει η ανάπτυξη του κεντρικού στελέχους.
Η καλύτερη περίοδος για την παραγωγή δρεπτών τριαντάφυλλων στην Ελλάδα είναι η περίοδος από τον Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο.
Οι τριανταφυλλιές κλαδεύονται σύμφωνα με δύο συστήματα κλαδέματος.
· Τ   το παραδοσιακό κλάδεμα
· Σύστημα οριζόντιας ανάπτυξης του φυτού και κάθετης παραγωγής
Στο παραδοσιακό σύστημα, ο στόχος είναι η ανάπτυξη 2-3 βλαστών από την βάση των φυτών. Αυτό γίνεται με τα κατάλληλα κορυφολογήματα. Γίνονται 2-3 κορυφολογήματα σε μία διάρκεια 5-6 μηνών από το φύτεμα στην άνθηση.
Τα κορυφολογήματα γίνονται για να δημιουργηθούν φυτά με καλή διακλάδωση, άνθη με μεγαλύτερο στέλεχος και να μετατοπισθεί ο χρόνος της συγκομιδής.
Το δεύτερο σύστημα στηρίζεται στο ότι τα μάτια που είναι στη βάση δίνουν πολλά και καλής ποιότητος τριαντάφυλλα. Η τεχνική αυτή στηρίζεται στην κάμψη του κύριου βλαστού με αποτέλεσμα την παραγωγή καλής ποιότητας τριαντάφυλλων.
Η συγκομιδή -συντήρηση
Ανάλογα με την ποικιλία καθορίζεται το στάδιο της συγκομιδής. Σε γενικές γραμμές, αν το άνθος κοπεί πολύ ενωρίς πριν ανοίξει δεν θα ανοίξει καθόλου, ενώ αν κοπεί αργά θα ανοίξει πολύ γρήγορα, πράγμα που αποτελεί μειονέκτημα για την εμπορία του επειδή δεν μπορεί να μεταφερθεί χωρίς απώλειες.
Μετά την αποκοπή των ανθέων πρέπει να τοποθετούνται οι μίσχοι τους σε καθαρό νερό που περιέχει ένα συντηρητικό ώστε να διατηρούνται περισσότερο χρόνο. .
Το βιομηχανικό τριαντάφυλλο.
Το βιομηχανικό τριαντάφυλλο χρησιμοποιείται για την παραγωγή ροδέλαιου. Το ροδέλαιο είναι ένα αιθέριο έλαιο που εξάγεται με εκχύλιση ή απόσταξη από τα νωπά άνθη (ρόδα) του φυτού της βιομηχανικής τριανταφυλλιάς Rosa Damascene της οικογένειας Rosaceae. Κάθε λουλούδι συλλέγεται με τα χέρια. Στην καλλιέργεια αυτή καλλιεργούνται 400 – 500 τριανταφυλλιές το στρέμμα. Η κοπή των τριαντάφυλλων γίνεται πριν την ανατολή του ήλιου.
Τα τριαντάφυλλα διατηρούνται προσεκτικά ως την απόσταξή τους σε ειδικά αποστακτήρια. Το φυτό ανθίζει μία φορά το χρόνο ( Μάιος – Ιούνιος) και η περίοδος ανθοφορίας και συγκομιδής διαρκεί 20 – 25 ημέρες περίπου. Το ροδέλαιο χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη στην παρασκευή αρωμάτων, καλλυντικών και φαρμάκων. Επίσης χρησιμοποιείται και από την ζαχαροπλαστική.  Η τιμή του είναι από τις πιο υψηλές στον κόσμο (4 – 5000 $ ανά λίτρο ροδέλαιου) αφού απαιτούνται περίπου 4.000 kg ρόδων για την παραγωγή μόλις ενός κιλού ροδέλαιου. Η ζήτησή του ολοένα αυξάνεται λόγω κυρίως της χρήσης του ως πρώτη ύλη στην αρωματοποιία.
Η ανθοκομία στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα αναπτύχθηκε η ανθοκομία στα μέσα του μεσοπολέμου γύρω από την Αθήνα ( Αττική, Τροιζηνία ) λόγω του μεγάλου πληθυσμού της του υψηλού εισοδήματος των καταναλωτών και της εύκολης διακίνησης των ανθέων. Την δεκαετία του 1970 επεκτάθηκε στην Κρήτη ( κυρίως γαρύφαλλα ) λόγων των ευνοϊκών κλιματολογικών συνθηκών και μετά το 1980 στην υπόλοιπη Ελλάδα. Σήμερα η Ανθοκομία έχει αναπτυχθεί κυρίως στους νομούς Αττικής, Ηρακλείου, Θεσσαλονίκης, Λασιθίου, Μαγνησίας, Αργολίδας, Αχαΐας και Αιτωλοακαρνανίας .
Σήμερα καλύπτει έκταση περίπου από 13000 στρέμματα από τα οποία τα μισά σχεδόν είναι θερμοκήπια. Τα δρεπτά άνθη καταλαμβάνουν έκταση 5500 στρεμμάτων, τα γλαστρικά 1200 στρέμματα και τα φυτά κηποτεχνίας περισσότερο από 2200 στρέμματα. Σημαντικό προβάδισμα έχει η καλλιέργεια των κομμένων λουλουδιών που καταλαμβάνουν το 55 % της καλλιεργούμενης έκτασης, ακολουθεί η καλλιέργεια των φυτών κηποτεχνίας με 27%, των γλαστρικών φυτών με 13 % και τέλος του πολλαπλασιαστικού υλικού με 5 % με αυξητική τάση των τριών τελευταίων κατηγοριών. Από τα δρεπτά την πρώτη θέση καταλαμβάνει το γαρύφαλλο με 1400 στρέμματα (τα μισά υπαίθρια) και ακολουθούν το τριαντάφυλλο με 950 στρέμματα κυρίως θερμοκήπια, το χρυσάνθεμο με 600 στρέμματα υπαίθρια και θερμοκήπια και με λιγότερα στρέμματα ο γλαδίολoς, η ζέρμπερα και η γυψοφίλη και τα δευτερεύοντα δρεπτά. Παρατηρείται τελευταία μια αύξηση της θερμοκηπιακής καλλιέργειας χρυσανθέμων τύπου spray, των γλαστρικών και των φυτών κηποτεχνίας.
Ο ετήσιος τζίρος από την εμπορία των ανθοκομικών προϊόντων στην Ελλάδα ξεπερνά τα 300 εκατ. ευρώ, από τα οποία το 70 % προέρχεται από την ελληνική παραγωγή και το υπόλοιπο 30% από τις εισαγωγές. Οι εξαγωγές των ελληνικώνανθοκομικών προϊόντων, αν και τελευταία εμφανίζουν μια μικρή αυξητική τάση, είναι γενικά πολύ χαμηλές, αφού η αξία τους αντιστοιχεί μόλις 10-15 % της αξίας των εισαγωγών. Τα ανθοκομικά που εισάγονται είναι κυρίως σπόροι, βολβοί, μοσχεύματα, γλαστρικά και κηποτεχνικά φυτά. Στις μικρές ποσότητες των ανθοκομικών που εξάγονται συγκαταλέγονται το γαρύφαλλο, το τριαντάφυλλο και τελευταία η γαρδένια compact. Στα περισσότερα δρεπτά άνθη είμαστε αυτάρκεις αν και εποχικά εισάγουμε ορισμένα όπως λίλιο, τουλίπα, κ.α
Τα τριαντάφυλλα που παράγονται στην Ελλάδα είναι πολύ καλής ποιότητας ιδιαίτερα αυτά που προέρχονται από υδροπονικές καλλιέργειες . Η ελληνική παραγωγή αντιμετωπίζει σήμερα ορισμένα προβλήματα στον τομέα της εμπορίας των τριαντάφυλλων .
Τα τριαντάφυλλα είναι ευπαθή προϊόντα. Η μεταφορά τους σε μακρινές αποστάσεις γίνεται με αεροπλάνα. Στα ελληνικά αεροδρόμια όμως υπάρχει έλλειψη ψυγείων για την αποθήκευση του προϊόντος αλλά και τα κόμιστρα που ζητούν είναι υψηλά.
Η εξωτερική αγορά σε γενικές γραμμές θέλει άνθη μικρού μήκους και ποικιλίες άλλων χρωμάτων από αυτές που ζητά η ελληνική αγορά. Για παράδειγμα, η ελληνική αγορά μέχρι πρόσφατα κατανάλωνε κυρίως το κόκκινο μακροστέλεχο τριαντάφυλλο ενώ η ευρωπαϊκή αγορά προτιμά ποικιλία χρωμάτων καικοντοστέλεχα άνθη. Τελευταία αυτές οι ποικιλίες άρχισαν να έχουν ζήτηση και να καλλιεργούνται και στην Ελλάδα αντικαθιστώντας τις παλιές κλασσικές ποικιλίες.
Για τους λόγους αυτούς τα περισσότερα τριαντάφυλλα διατίθενται στην ελληνική αγορά και μόνο ένα μικρό μέρος της παραγωγής εξάγεται . Στην Ελλάδα, η διακίνηση των ανθέων γίνεται από χονδρέμπορους, μερικούς ενδιάμεσους και λιανοπωλητές. Οι μεσάζοντες παρεμβάλλονται σ’ όλα σχεδόν τα στάδια και διακινούν το 60% περίπου των πωλήσεων της Ανθαγοράς. Ένα μικρό ποσοστό της παραγωγής διακινείται από τις συνεταιριστικές οργανώσεις των παραγωγών ή διοχετεύτεται από τους ίδιους τους παραγωγούς.
Μία καλλιέργεια σε θερμοκήπιο αποδίδει μία ακαθάριστη πρόσοδο περίπου 45000€ αν υπολογίσουμε ότι παράγονται 11000 μάτσα το στρέμμα, με μία μέση τιμή 4€ το μάτσο, ενώ η καθαρή πρόσοδος είναι περίπου 8000- 8500€ το στρέμμα.

To Allium gomphrenoides είναι ένα ελκυστικό βολβόφυτο που ανθίζει Απρίλιο με αρχές Ιουνίου. Αποτελεί και αυτό ένα από τα ενδημικά είδη της χώρας μας αφού φύεται αποκλειστικά στη Νοτιοανατολική Πελοπόννησο, τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα καθώς και σε κάποια μικρότερα νησάκια της περιοχής των Κυθήρων. Είναι ένα σχετικά ευδιάκριτο είδος που φτάνει τα 25 εκατοστά και σχηματίζει μια πυκνή ταξιανθία με ροζ έως πορφυρά άνθη. Το συναντάμε από το επίπεδο της θάλασσας ως τα 460 μέτρα σε βραχώδεις θέσεις και φρύγανα. Είναι ένα από τα είδη που επιβεβαιώνουν τη φυτογεωγραφική συγγένεια των Κυθήρων με την Πελοπόννησο ενισχύοντας την υπόθεση ότι κατά το πρόσφατο γεωλογικό παρελθόν τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα σχημάτιζαν μια λωρίδα ξηράς που ενώνονταν με την Πελοπόννησο.

Δ. Κοντάκος 
πηγή: www.hbs.gr
    

Το ακτινίδιο αναπτύσσεται ικανοποιητικά όταν η καλλιέργεια γίνεται σε εδάφη πηλοαμμώδη ή πηλώδη με καλή υδατοχωρητικότητα και στράγγιση ώστε να υπάρχει δυνατότητα απόπλυσης των αλάτων, στη συγκέντρωση των οποίων είναι ευαίσθητη –ιδιαίτερα σε Νάτριο - και να μην προσβάλλεται από φυτόφθορα.
Το ακτινίδιο προτιμά την καλλιέργεια εδάφη ελαφρώς όξινα έως ουδέτερα (pH 6-7).
Έχει μεγάλες απαιτήσεις σε οξυγόνο γεγονός που δικαιολογεί την επιφανειακή ανάπτυξη του ριζικού της συστήματος. Εξ' αιτίας αυτού κι ακόμη επειδή παρουσιάζει
μεγάλη ανάπτυξη του φυλλώματος χρειάζεται συχνά ποτίσματα. 

Εκτιμάται ότι από τις αρχές Μάιου ως το τέλος Σεπτεμβρίου το ακτινίδιο χρειάζεται περίπου 1000m³ νερού με την εξής κατανομή: Μάιος 100, Ιούνιος 200, Ιούλιος 250, Αύγουστος 250, Σεπτέμβριος 200. Η συχνότητα των αρδεύσεων από τα μέσα Ιουνίου ως το τέλος Αυγούστου πρέπει να είναι μεγαλύτερη από των υπόλοιπων μηνών. 
Η Ακτινιδιά είναι ευαίσθητη και στη χαμηλή ατμοσφαιρική υγρασία.Είναι διαπιστωμένο ότι άνω του 65% του συνόλου σχεδόν των θρεπτικών στοιχείων, συσσωρεύονται στις κληματίδες, στα φύλλα και στους καρπούς το χρονικό διάστημα των 10 πρώτων εβδομάδων από την έκπτυξη των οφθαλμών. Είναι λοιπόν αναγκαίο να δημιουργείται ένα καλό επίπεδο γονιμότητας μέσω της λίπανσης από νωρίς (από τα αρχικά σταδία ανάπτυξης των πρεμνών) που να καλύπτει αυτή την περίοδο. Κατά τη λίπανση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη βέβαια οι εδαφοκλιματικές συνθήκες, το ύψος της αναμενόμενης παραγωγής (1.5-3 t/στρ), η ηλικία κλπ. 
Η βασική λίπανση μπορεί να γίνει από το Φθινόπωρο (όταν γίνεται μόνο Φωσφοροκαλιούχος λίπανση) έως ένα περίπου μήνα πριν την εκπτύξει των φύλλων. Άζωτο εφαρμόζεται και μετά την άνθηση και συχνά στις αρχές Ιουλίου. Η ποσότητα του Αζώτου που πέφτει σ` αυτές αφορά το 30% περίπου της συνολικής ποσότητας.
 Η τροφοπενία Σιδήρου είναι η πιο συνηθισμένη στην Ακτινιδιά και παρατηρείται σε εδάφη με αλκαλικό Ph (>7.4). Συχνές είναι και οι ελλείψεις Καλίου, χωρίς να διαφεύγει της προσοχής η αναγκαιότητα του Μαγνησίου.
 Η Ακτινιδιά είναι πολύ ευαίσθητη στο Βόριο - τοξικότητα - ακόμη και σε ελαφρά υψηλότερες συγκεντρώσεις από την άριστη. Η Ακτινιδιά είναι από τα φυτά που αγαπούν το ΧΛΩΡΙΟ, (απορροφά περισσότερο από τον Φωσφόρο), και μπορεί να δεχθεί χλωριούχα λιπάσματα.

Έχει γενικά ανάγκη από υψηλές συγκεντρώσεις ΧΛΩΡΙΟΥ στους ιστούς για να αναπτυχθεί Καλοκαιρινό κλάδεμα (Ιούνιο), είναι ευεργετικό για την αύξηση του μεγέθους των καρπών, και την καλύτερη αξιοποίηση των θρεπτικών.

Ακτινίδιο
Ανάγκες σε μονάδες ανά στρέμμα
N: 15-20, P: 5-10, K: 20-25, Mg: 2-3

Τις περισσότερες φορές δεν γίνεται βασική λίπανση λόγω αυξημένης ηλεκτρικής αγωγιμότητας στο έδαφος του θερμοκηπίου. Η υδρολίπανση προσαρμόζεται ανάλογα εάν έχει προηγηθεί βασική λίπανση.
ΥΔΡΟΛΙΠΑΝΣΗ ME TO SOLUB Μπορούμε να αντικαταστήσουμε το Άζωτο της επιφανειακής λίπανσης με το ENTEC SOLUB ως εξής.Αρχίζοντας όσον το δυνατόν ενωρίτερα τις υδρολιπάνσεις και με μια δοσολογία 4-5 kg/στρ. την εβδομάδα χορηγούμε 25-30 kg ENTEC SOLUB (21-0-0).
ΙΧΝΟΣΤΟΙΧΕΙΑΣε περιπτώσεις ελλείψεως ΣΙΔΗΡΟΥ το BASAFER, για εφαρμογή από το έδαφος, έχει υψηλή απόδοση σε Ασβεστούχα και Αλκαλικά εδάφη μέχρι και σε ph 10. 


πηγή: gkoutsakis.blogspot.gr  

Tο δενδρολίβανο είναι ένας μικρός θάμνος, που ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών (Lamiaceae) στο γένοςRosmarinus και στο είδος officinalis. Το ύψος του είναι 0,50- 1μέτρο. Αναπτύσσει μεγάλο αριθμό βλαστών, έχει πυκνό φύλλωμα και είναι ορθόκλαδο.

Βοτανικά στοιχεία

Τα φύλλα του είναι δερματώδη, γραμμοειδή, χωρίς μίσχο, με χρώμα σταχτοπράσινο. Τα άνθη του είναι ασπρογάλαζα χωρίς ποδίσκο ενώ φύονται στις μασχάλες των φύλλων πολλά μαζί.

Το κλίμα και το έδαφος

Το δενδρολίβανο ευδοκιμεί σε θερμά όσο και σε ψυχρά κλίματα. Όσον αφορά το υψόμετρο καλό είναι να καλλιεργείται μέχρι τα 600 μέτρα. Μπορεί να καλλιεργηθεί σχεδόν σε όλα τα είδη εδαφών εκτός από τα πολύ βαριά αργιλώδη και τα οποία δεν έχουν καλή στράγγιση. Όσον αφορά το ρΗ, μπορεί να καλλιεργηθεί σε εδάφη από 5,5- 7,5. Επίσης μπορεί να καλλιεργηθεί σαν ποτιστική αλλά και σαν ξηρική καλλιέργεια.
Η καλλιέργεια του δενδρολίβανου
Προετοιμασία του χωραφιού
Στην αρχή πριν από τη φύτευση γίνεται ένα όργωμα στην συνέχεια προστίθεται μία ποσότητα οργανικής ουσίας (κοπριάς) και μετά γίνεται ένα φρεζάρισμα του χωραφιού. Ακολουθεί η φύτευση του αγρού.
Ο πολλαπλασιασμός του δενδρολίβανου
Το δενδρολίβανο πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοσχεύματα, μήκους 10cmπερίπου που προέρχονται από τις κορυφές. Τα μοσχεύματα για να αποκτήσουν ρίζες, τοποθετούνται σε φυτώριο σε ένα μίγμα κοπριάς και άμμου (1:1). Πριν από την τοποθέτηση τους στο υπόστρωμα αυτό, απομακρύνονται όλα τα φύλλα εκτός από εκείνα της κορυφής. Η εγκατάσταση των μοσχευμάτων στο φυτώριο μπορεί να γίνει όλο το χρόνο και ο χρόνος ριζοβολίας τους, ανάλογα με την εποχή, κυμαίνεται από 2-4 μήνες. Καλύτερη εποχή εγκατάστασης των μοσχευμάτων στο φυτώριο είναι η άνοιξη. Τα έρριζα μοσχεύματα φυτεύονται στο χωράφι τον Οκτώβριο –Νοέμβριο ή αργότερα τον Φεβρουάριο- Μάρτιο.
Επίσης μπορεί να φυτευτούν και μοσχεύματα ώριμου ξύλου κατευθείαν στο χωράφι, την άνοιξη.
Επίσης πέρα από τα μοσχεύματα χρησιμοποιούνται και παραφυάδες που φυτεύονται την ίδια εποχή.
Σε ξηρικά χωράφια τα έρριζα φυτά φυτεύονται σε γραμμές που απέχουν 1 μέτρο ενώ επάνω σε κάθε γραμμή η απόσταση φυτού από φυτό είναι 0,60- 0,80 μέτρα, ενώ στα ποτιστικά οι αποστάσεις είναι 1 μέτρο.
Η φύτευση γίνεται με τα χέρια ή με μηχανές (καπνοφυτευτικές).

Η λίπανση

Βιολογική καλλιέργεια
Οι ποσότητες του αζώτου που απαιτούνται για την παραγωγή 450 κιλών ξηρής δρόγης το στρέμμα είναι 7,1 κιλά αζώτου, 2,2 κιλά φωσφόρου και 10,8 κιλά καλίου και 1,6 κιλά μαγνησίου. Η λίπανση που πρέπει να γίνει θα πρέπει να αποδίδει στο έδαφος κατά μέσο όρο 6 κιλά αζώτου, 3 κιλά φωσφόρου, 11 κιλά καλίου και 1,5 κιλά μαγνησίου.
Τα λιπάσματα που θα δίδονται στην βιολογική καλλιέργεια του δενδρολίβανου θα είναι σύμφωνες με τον κανονισμό της βιολογικής καλλιέργειας που καθορίζει τα είδη των βιολογικών λιπασμάτων. Σύμφωνα με την κατάσταση των βιολογικών λιπασμάτων, οι ανάγκες του βιολογικού δενδρολίβανου καλύπτονται με τις εξής ποσότητες:
Με την προσθήκη κατά το φθινόπωρο 800 κιλών το στρέμμα καλής χωνεμένης κόπρου αιγοπροβάτων, 3 κιλά φωσφορικού σε μορφή φυσικών φωσφορικών και 15 κιλά θειικού καλίου το στρέμμα, σύμφωνα με τις αναλύσεις των εδαφών καλύπτονται οι ανάγκες σε άζωτο, φωσφόρο και κάλιο και μαγνήσιο του δενδρολίβανου.
ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
Στις ξηρικές καλλιέργειες προστίθεται στο έδαφος ένα λίπασμα 25-30 κιλά/ στρέμμα του τύπου (20-10-10) την άνοιξη. Στις ποτιστικές καλλιέργειες πέραν αυτής της ποσότητας, προστίθενται ακόμη 15-20 κιλά νιτρικής αμμωνία (34,5-0-0) σε 3-4 δόσεις από τα μέσα Μαΐου- τέλη Ιουνίου.
Καταπολέμηση ζιζανίων
Τον πρώτο και τον δεύτερο χρόνο πρέπει να γίνεται καταπολέμηση των ζιζανίων. Ο καλύτερος τρόπος καταπολέμησης των ζιζανίων είναι το σκάλισμα, επειδή βοηθά στην ανάπτυξη των φυτών. Από το τρίτο έτος και μετά τα φυτά του δενδρολίβανου καλύπτουν πλήρως το χωράφι με αποτέλεσμα να μη αναπτύσσονται πολλά ζιζάνια τα οποία τα βγάζουμε με το χέρι.
Η άρδευση
Αν και καλλιεργείται και σαν ξηρική καλλιέργεια, αν καλλιεργηθεί σαν ποτιστική, δίνει μεγαλύτερη παραγωγή. Καλύτερη μέθοδος αρδεύσεως είναι με σταγόνες.
Η συγκομιδή
Το δενδρολίβανο μπορεί να συγκομισθεί όταν είναι σε πλήρη άνθηση, δηλαδή από τα μέσα Μαΐου μέχρι και το Σεπτέμβριο. Μπορεί να γίνει σε 2-3 χέρια μέσα στο καλοκαίρι. Τον πρώτο χρόνο η παραγωγή είναι μικρή και γι αυτό δεν γίνεται συλλογή. Το δεύτερο χρόνο παράγεται σχεδόν η μισή από την πλήρη απόδοση ενώ από το τρίτο έτος, φθάνει σε πλήρη παραγωγή. Η μέση απόδοση σε χλωρό βάρος είναι 1500 –2000 κιλά. Η σχέση ξηρού προς χλωρό είναι 35% ενώ οι βλαστοί αποτελούν το 47,5% και τα φύλλα το 52,5% της φυτικής μάζας. Γενικά η παραγωγή σε ξηρά φύλλα, ανέρχεται σε 260-350 κιλά το στρέμμα.
Η συλλογή γίνεται με χορτοκοπτικές μηχανές. Η οικονομική ζωή μίας φυτείας δενδρολίβανου διαρκεί 12-18 χρόνια.

Η αποξήρανση-η παραγωγή αιθέριων ελαίων

Στη συνέχεια οι χλωροί βλαστοί μεταφέρονται σε υπόστεγα για να αποξηρανθούν και να διατηρηθεί το πράσινο χρώμα τους ή σε ειδικά ξηραντήρια. Τα ξηρά φύλλα απομακρύνονται από τους βλαστούς, με τα χέρια. Το ξηρό προϊόν πρέπει να αποθηκεύεται σε ξηρές και δροσερές αποθήκες. Το αιθέριο έλαιο παράγεται όπως στα άλλα αρωματικά φυτά.

Χρήσεις

Σαν ρόφημα χρησιμοποιείται σαν αντιυποτασικό, αντιδιαβητικό, καταπραΰνει το άσθμα, κλπ. Επίσης τα ξηρά φύλλα του χρησιμοποιούνται σαν αντισηπτικό σε πληγές. Στην μαγειρική μπαίνει σε σαλάτες, σάλτσες, κλπ Το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται στην παρασκευή σαπουνιών και αρωμάτων.
Οικονομικότητα του δενδρολίβανου

Το κόστος εγκατάστασης μίας καλλιέργειας δενδρολίβανου είναι 350-400€ το στρέμμα. Η καλλιέργεια είναι πολυετής και διαρκεί 12-18 χρόνια

Με μία μέση παραγωγή 250-350 κιλών το στρέμμα σε ξηρή δρόγη η καλλιέργεια του δενδρολίβανου μπορεί να δώσει εισόδημα σε βιολογική καλλιέργεια μέχρι 1500- 1800€ το στρέμμα, ενώ σε συμβατική μέχρι 500-700€/στρέμμα.

Ο κατιφές  προφυλάσει τις ντομάτες, τις φράουλες, τις μελιτζάνες από τους νηματώδεις εάν γίνει η φύτευση κοντά. Οι εκκρίσεις που παράγουν οι ρίζες του κατιφέ απωθούν αυτά τα μικροσκοπικά σκουλήκια. Επίσης ο κατιφές θα προσελκύει τα ωφέλιμα έντομα και απωθεί τα βλαβερά. 
 Ολόκληρο το βότανο είναι αρωματικό, χρησιμοποιείται για το πεπτικό, είναι διουρητικό και καταπραϋντικό Χρησιμοποιείται εσωτερικά για τη θεραπεία της δυσπεψία, κολικούς, σοβαρή δυσκοιλιότητα, το βήχα και δυσεντερία.

    Εξωτερικά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία σε πόνους  στα μάτια και για τους ρευματισμούς.

Κατηφές-Tagetes patula- French Marigold


Κατηφές-Tagetes patula- French Marigold



Δείτε ακόμα: Κατιφές

Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα πολλοί από εμάς ψάχνουν να βρουν μια εναλλακτική λύση για το στόλισμα του του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, αντί του πλαστικού ή του κομένου έλατου που κυκλοφορούν στην αγορά. Κάποια από τα φυτά του κήπου ή της βεράντας μας, και κυρίως τα μερικά είδη κωνοφόρων, είναι ιδανική λύση. Εχουν κατάλληλα σχήματα, ωραίο άρωμα και με λίγη περιποίηση θα μας κρατήσουν συντροφιά ως Χριστουγεννιάτικα δέντρα, αλλά και ως αναζωογονητικό πράσινο στον κήπο ή το μπαλκόνι μας για πολλά χρόνια. Ανάμεσα στα δεκάδες είδη, επιλέγουμε εκείνο που ταιριάζει καλύτερα στο χώρο και στις συνθήκες που επικρατούν στο σπίτι μας και το στολίζουμε με λαμπάκια, μπάλες ή κορδέλες.
Από την πείρα μας το καλύτερο κωνοφόρο για στόλισμα τα Χριστούγεννα μέσα ή έξω απο το σπίτι είναι ο Ταξός-Ιταμος (Taxus Baccata).

Πρόκειται για αειθαλές δέντρο μικρού έως μεσαίου μεγέθους, με ύψος που συνήθως φθάνει τα 10-20 m και διάμετρο κορμού που φθάνει έως τα 2m. Ο κορμός του είναι χρώματος καφέ, λεπτός και φολιδωτός.
 Τα φύλλα του είναι λογχοειδή, μακρόστενα, σκούρου πράσινου χρώματος με μήκος που φθάνουν τα 4 εκατοστά, και φύονται σε όλο το μήκος του βλαστού.
 Είναι δέντρο που μεγαλώνει αργά και ζει πάρα πολλά χρόνια. Η μακροβιότητά του ωφείλεται στη μοναδική ιδιότητα του Ίταμου που όταν ραγίζει λόγω του υπερβολικού βάρους της ανάπτυξης του κορμού του δεν προσβάλλεται από ασθένειες και εχθρούς στις ρωγμές που σχηματίζονται όπως όλα σχεδόν τα υπόλοιπα δένδρα (ενδεχομένως λόγω τοξικότητας του κορμού του).

Χρησιμοποιείται στους κήπους για την κατασκευή φραχτών αλλά και μεμονωμένο γιατί κουρεύεται και μπορεί να διαμορφωθεί σε ότι σχήμα θέλουμε. Συνήθως όμως κουρεύεται σε σχήμα κώνου-πυραμίδας, που είναι και το πιο βολικό για το Χριστουγεννιάτικο στόλισμα. 
Η εποχή ανθοφορίας του κυμαίνεται από το Μάρτιο έως τον Απρίλιο ενώ η ωρίμανση των καρπών του (κόκκινοι σφαιρικοί) πραγματοποιείται καθ’ όλη τη διάρκεια του Φθινοπώρου. Όλα τα μέρη του φυτού, εκτός από τους καρπούς του, είναι δηλητηριώδη αφού περιέχουν το αλκαλοειδές ταξίνη.

Ο ταξός ή αλλιώς και Hμερο έλατο προτιμάει τις τοποθεσίες με άφθονο ήλιο αλλά μπορεί να αναπτυχθεί καλά ακόμα και σε σκιά κάτω απο μεγάλα δέντρα. Γενικά το δένδρο αυτό είναι ανθεκτικό στις περισσότερες κλιματικές συνθήκες (κρύο, ζέστη, αέρας) και επομένως δεν έχει ιδιαίτερες καλλιεργητικές απαιτήσεις. 
Επίσης, μπορεί να αναπτυχθεί σωστά και σε μεγάλες γλάστρες με καλό χώμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το φυτό αυτό μπορεί να αναπτυχθεί σε μεγάλη ποικιλία εδαφών, από τα πιο όξινα έως τα αλκαλικά αλλά πρέπει να εξασφαλίζουν την καλύτερη δυνατή αποστράγγιση και να συγκρατούν αρκετή υγρασία.
 Επομένως, τα ποτίσματα πρέπει να είναι τακτικά, ειδικά το Καλοκαίρι με καλές ποσότητες νερού. Η λίπανση την Ανοιξη είναι απαραίτητη για την υγεία και ζωηρότητα του φυτού ειδικά όταν μεγαλώνει σε γλάστρες. Τα κουρέματα διαμόρφωσης μπορεί να γίνουν όλο το χρόνο, εκτός από ημέρες με καύσωνα και παγετό.



Viburnum tinus  CAPRIFOLIACEAE  

Περιγραφή
Αειθαλής θάμνος, με ύψος συνήθως μέχρι 3 μέτρα και σφαιρικό σχήμα. Φύλλα γυαλιστερά, με μέτριο ώς βαθυπράσινο χρώμα. 'Ανθη σε ομάδες, μικρά άσπρα, με ελαφρό άρωμα. Καρποί με βαθύ μπλε χρωματισμό, που παραμένουν για πολύ καιρό στο φυτό. Ανθίζει νωρίς την άνοιξη, στο διάστημα Φεβρουαρίου - Απριλίου.

Τοποθέτηση
Προτιμά υγρά εδόφη και υγρό περιβάλλον, όπου αναπτύσσεται καλύτερα. Σε συνθήκες πιο ξερές δεν αποτυχαίνει, αλλά η ανάπτυξή του είναι αργή και η άνθησή του φτωχότερη. Αντέχει σε εδάφη αλκαλικά (που περιέχουν περισσότερο ασβέστιο) και στη μόλυνση του περιβάλλοντος.


Καλλωπιστικά στοιχεία
Τα άνθη, οι καρποί, αλλά και η πυκνή βλάστησή του, που δημιουργεί εντυπωσιακό όγκο πράσινου στο χώρο.

Χρήση
Είναι κατάλληλο για μπορντούρες ψηλές ή μέσου ύψους, ελεύθερες ή ψαλιδιζόμενες. Μπορεί ακόμη να φυτεύεται σε συστάδες. Όταν φυτεύεται μοναχικά, προβάλλεται ιδιαίτερα η εντυπωσιακή του εμφάνιση.


Κλάδεμα
Κλαδεύουμε ελαφρά τις μπορντούρες που μπορούν να ψαλιδίστούν, μετά την άνθηση. Για να διατηρήσουμε το σχήμα της μπορντούρας, ψαλιδίζουμε ελαφρά και λίγες φορές, γιατί το φυτό έχει αργή ανάπτυξη. Στα ελεύθερης ανάπτυξης φυτά κατά τον Απρίλιο αφαιρουνται όλοι οι ξεροί, ζημιωμένοι ή αδύναμοι βλαστοί, έτσι ώστε και την εμφάνιση του φυτού να βελτιώσουμε και τη δημιουργία νέων, ζωηρών, δυνατών βλαστών να προκαλέσουμε.

Πoλ/σμός
Γίνεται με μοσχεύ
  ματα ημιώριμα, στο διάστημα lουλίου - Σεπτεμβρίου, μήκους 10-12 εκατοστών, τα οποία τοποθετούνται σε κιβώτιο που περιέχει μίγμα τύρφης και περλίτη, σε αναλογία 1:1 σε όγκο. Το κιβώτιο σκεπάζεται με πλαστικό και τοποθετείται σε δροσερό ημισκιερό μέρος. Φροντίζουμε να διατηρείται υγρός ο χώρος στο εσωτερικό του κιβωτίου. Το φυτό πολλαπλασιάζεται και με καταβολάδες. Παίρνουμε το Σεπτέμβριο μακρουλούς βλαστούς που βρίσκονται κοντά στη βάση του φυτού και τους λυγίζουμε, ώστε ένα τμήμα τους να παραχωθεί μέσα στη γη, ενώ η άκρη τους να βρίσκεται έξω από το χώμα. Στο κομμάτι του βλαστού που είναι παραχωμένο θα αναπτυχθούν ρίζες, έτσι σ' ένα χρόνο αποκόβουμε το βλαστό από το μητρικό φυτό, οτιοκτώντας ένα νέο φυτό. Ο πολλαπλασιασμός μπορεί ακόμη να γίνει και με σπόρο, ο οποίος όμως αργεί πολύ να βλαστήσει (χρειάζεται περίπου 1-1,5 χρόνια), ενώ τα σπορόφυτα αναπτύσσονται πολύ αργά.


Φροvτίδες
Τα φυτά καλύτερα να φυτεύονται στην οριστική τους θέση Μάρτιο - Απρίλιο. Χρειάζονται να λιπαίνονται από Μάιο ώς Σεπτέμβριο με πλήρη λιπάσματα κάθε μήνα, για να επιταχύνουμε την ανάπτυξή τους, γιατί το φυτό έχει αργή ανάπτυξη. Μερικές φορές οι νεαρές κορυφές του φυτού προσβάλλονται από αφίδες (μελίγκρες). Τις καταπολεμούμε ψεκάζοντάς τες με εντομοκτόνα, σύμφωνα με τις οδηγίες του παρασκευαστή.

www.minagric.gr